Het duurt soms best wel lang voordat je snapt wat nou eigenlijk de bedoeling is.

Je vraagt je af. Is dit nu nou mijn leven? Ga ik op deze manier oud worden?

Ik kan me nu nog herinneren dat ik gelaten bezig was op mij te verzoenen met een situatie waarin ik dreigde ten onder te gaan. Depressief, en ervan overtuigd dat ‘het geluk’ niet voor mij was weggelegd. Ik begon zelfs deze toestand te voeden en ervan te houden. Hoe vreemd dit ook mag klinken. Wat was er aan de hand? Het antwoord is ‘ik had geen levensdoel meer’. Gebrek aan kennis van je levensdoel heeft een negatief en destructief effect op alle vlakken van je leven. Therapie zorgde ervoor dat ik opnieuw overtuigd werd van mijn eigenwaarde en zo ontdekte ik mijn levenstaak en hierdoor begon mijn energie weer te stromen.

In een razendsnel tempo volgen vele ingrijpende gebeurtenissen elkaar op. Van de ene situatie beland je in de andere en dat gaat met een zo’n enorme kracht dat je niet snapt waar dit allemaal toe zal leiden. Sterker nog, je hebt nauwelijks de tijd om dit te overdenken.

 De ommekeer kwam. En ja, die kwam knalhard binnen. Opeens was daar de switch; het lichtknopje. Ik zag opeens de weg die ik moest gaan.

 Ik begreep nu weer dat ik moest geven om te ontvangen. Het een bestaat niet zonder het ander. Het zijn twee aspecten van de energiestroom van het universum.

Was ik eerder ervan overtuigd op een letterlijke doodlopende weg te zitten; nu begon ik in te zien dat je in het leven alles terug krijgt wat je zelf geeft. Alles is een wisselwerking, niets komt zomaar uit de lucht vallen.

Die kans om te geven werd mij in de schoot geworpen. Laat ik het anders zeggen; ik stond weer open; ik zág het weer. Door opnieuw te geven draaide het universum en merkte ik dat weer kon ontvangen. Andere, fijne prikkelingen kwamen binnen en ik ging me zowaar weer prettig voelen. Het voelde als een (her) ontdekking; een wedergeboorte.

 Met deze rugzak koos ik mijn weg. Of beter.. die weg openbaarde zich en ik koos ervoor. Als geboren twijfelaar heb ik me wel 666 keer afgevraagd of het wel de goede keus was. Regelmatig stond ik stil en wilde ik toch maar weer terug gaan. Regelmatig dacht ik dat ik al aan het einde was en begon ik al victorie te kraaien. Maar dan waren er weer momenten dat ik het écht niet meer wist en helemaal letterlijk de weg kwijt was. Toch werd ik weer overeind geholpen en begon ik weer te geloven in een goede afloop. Beetje bij beetje werd alles steeds meer duidelijk. Ik vergelijk het wel eens op een eindeloze, donkere tunnel, waar geen einde aan lijkt te komen. Aan het eind is licht, maar wat is dat ver weg. Zo, ongemerkt, ga je vooruit, langzaam, maar je vordert. Als ik nog daaraan terug denk.. het was lood en lood zwaar.

 Je verzamelt (je ontvangt!) onderweg tekens die je verder brengen op die allemachtig lange weg. Soms vind je ook iets, waarvan je nooit had gedacht dat je het kwijt was. Sterker nog… je hebt het nooit gemist, want het was nooit bewust in je bezit geweest.

Nu je het hebt gevonden snap je pas dat je dit nodig hebt en wil je het ook nooit meer kwijt.

In mijn leven heb ik inderdaad ‘gevonden’ (ontvangen).Het zal altijd nu bij me blijven. Ik zal het ook niet meer verliezen. Ik was het nooit kwijt, want ik heb het gemis nooit als zodanig beseft. Dat ik mocht ontvangen is de reactie van het geven.

 In totaal heeft het 1 ½ jaar geduurd voordat ik erachter kwam dat ik nooit compleet ben geweest. Nu ik ‘heel’ ben, voelt dat als herboren en weet ik dat ik veel meer mogelijkheden in mij heb dan ik voorheen besefte.

Dat klinkt allemaal bijzonder. En dat is het ook. Er is ook bijna niemand die dat kan begrijpen en dat verwacht ik ook niet.

Of ik er nu ben? Geen idee… Maar ik kom tot een gelijkwaardige samenwerking met het universum. Ik ben bereid datgene te geven wat ik van het leven en van anderen wil ontvangen.

 And as we wind on down the road
Our shadows taller than our soul
There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold
And if you listen very hard
The tune will come to you at last
When all is one and one is all, yeah
To be a rock and not to roll.

(Stairway to heaven – Plant/Page)

Met dank aan  Annemarie Postma - ‘The deeper secret’

Vele dingen en gebeurtenissen geven een dubbel gevoel.

Licht en donker; water en vuur; regen en zonneschijn; geluk en tegenspoed.

Het een kan niet zonder de ander bestaan. Je bent blij met het licht als het donker is. Je bent blij met de zon, want aan regen heb je een hekel. Je vindt je geluk, want dat maakt een einde aan al je tegenspoed.

Dat klinkt allemaal simpel. Maar dat is nog maar de helft van het verhaal.

Hoe ga je om met de volgende situaties?

Als het donker is en je wilt licht, maar door jouw licht komen anderen in gevaar?

Als je het vuur wilt doven en anderen krijgen het koud?

Als je de zon aanbidt en anderen smachten om een druppel regen?

Als jouw geluk anderen ongelukkig kan maken?

Tsjah…

Denk daar maar eens over na. Dan krijg je de innerlijke strijd van gezond verstand tegen je gevoel. Een ware strijd barst dan los.

Moet je je dan wel of niet schikken in je lot? De vraag die je dan moet beantwoorden is de uitkomst van alle plussen en minnen. Wat kost het; en wat levert het op? Ook het lange termijn denken speelt hierbij een rol.

Het ontsteken van het licht kan rampzalig zijn voor je omgeving. Maar het effect kan wél positief zijn voor de toekomst. Het vuur doven kan vervelend zijn, maar kan op den duur meer opleveren. Dit geldt ook overduidelijk voor de regen. Een hoeveelheid regen is in vele opzichten bijzonder nuttig. En jouw geluksbeleving is wellicht een zege voor je omgeving.

Ga dan maar eens knopen doorhakken. Vooral als je bedenkt dat garanties uit het verleden geen zekerheid bieden voor de toekomst….

Dan heb ik nog een hulpmiddeltje bedacht. Wat is je intentie. Hoe groot is je inzet? In welke mate ga je je schouders eronder zetten?

Wie weet, sta je dan op het punt om te beslissen. Je wilt net een keuze maken, of de halve wereld rolt over je heen. Iedereen gaat zich bemoeien met jouw keuze en opnieuw geraak je in een wirwar van twijfels. In zo’n situatie is het nagenoeg onmogelijk om een keuze te maken.

Dan is het tijd!

Tijd om jouw omgeving de waarheid te laten zien. Je pakt je palet en schildert de ware kleuren van je gevoel. Zonder angst, zonder pijn.

And I'll see your true colors
shining through
I see your true colors
and that's why I love you
so don't be afraid to let them show
your true colors
true colors are beautiful
like a rainbow

                                   Cyndi Lauper

En dan is er twijfel. Onzekerheid. Kan ik beter dit.. kan ik niet beter dat. Je wordt heen en weer geslingerd van links naar rechts. Je wordt er doodmoe van, want je wil duidelijkheid en je wilt het NU. Het gevolg is verschrikkelijke hoofdpijn, pijn in je buik en de hele dag komt er niets uit je handen, je brengt niets tot stand. Een verloren dag. Met als resultaat… nog steeds die onduidelijkheid.

Natuurlijk vindt dit allemaal plaats in je hoofd. Jij bent degene die deze gedachten toelaat en door je hoofd laat stromen. Jij beoordeelt ze en laat ze bewust hun bijdrage leveren.

Wanneer je dit niet kan stoppen zul je deze gedachten moeten uitschakelen. Dat betekent dat je ijskoud moet zeggen: Ik wil jullie niet hebben. Je komt er niet in.

Je kunt ook besluiten om veel meer op je gevoel te gaan. Daarom gaan vele piekeraars, laten we zo maar noemen, de buitenlucht in om de ziel te luchten. Je hoofd leeg maken en je ziel meer de ruimte te geven. Dat kan zijn fietsen, of een andere sport. Er zijn er die zich dan zich helemaal total loss trappen en dan fris en monter weer verder kunnen. Ook hardlopen is een optie. Maar het hoeft allemaal niet snel. Een gewone fietstocht of wandeling kan al genoeg opleveren. Je kunt alleen erop uitgaan, maar ook samen kan verlichting geven.

Hoor mij…. Dokter Peter spreekt.

Zelf ben ik geen haar beter. In een mum van tijd schiet ik in de stress en smijt ik van alles door het huis. Vooral als mijn verstand en gevoel met elkaar in conflict komen. Dan heb je dus kortsluiting en niet zo’n beetje ook. Op dat moment heb ik iemand nodig die mij de nodige rust geeft en de woeste wind in mijn lichaam het zwijgen op kan leggen. Ja, die heb ik. Daar ben ik blij mee en ik kan daar altijd op vertrouwen. Jammer dat ze niet in mijn broekzak zit, want niets is mooier dat je een dergelijk wondermiddel binnen je bereik hebt. Aan de andere kant moet je ook jezelf kunnen redden. Maar ik ben blij dat ik een beroep op haar kan doen.

Andersom is dit ook het geval. Ontzettend mooi wanneer je elkaar zo in balans kan houden. Het is trouwens best zwaar werk en je moet er veel tijd in willen steken.

Soms moet je het probleem niet willen oplossen. Laat het probleem dus gewoon probleem zijn. Je zegt dus. Hallo probleem! Je bent er. Ga lekker probleem blijven. Ik heb vandaag even geen zin in  je. Je gaat verder met je dagelijkse zaken en je spreekt af dat je vandaag geen tijd of zin hebt om je daarin te verdiepen. Het klinkt simpel, maar je moet het ook niet ingewikkeld willen maken.

Of dit mij allemaal lukt? O nee, ik ben een drammer en wil vaak mijn zin krijgen. Ik lijk dan meer een klein kind, dat schreeuwend op de grond in de supermarkt dat ene zakje snoep in het winkelwagentje wil hebben. Het is dan soms voor mij onmogelijk om het zelf op te lossen en ik ben dan weer dankbaar als iemand mij weer oppakt en zegt: Stel je niet aan, meekomen jij. Snuit je neus, droog je tranen en nou gaan we eerst eens even een stevige wandeling maken. Snavel houden en lopen! En dan na een pittige wandeling …. wordt het vaak opeens duidelijk. Eerst zag je alleen maar bomen en even later kijk je over de heide en inhaleer je de ruimte.

Het is fijn om iemand dan bij je te hebben die met je mee wandelt en je de weg wijst.

Ik werd vanmorgen wakker met een gevoel dat ik ’s morgens lange tijd niet heb gehad. Ik herkende het eerst ook niet. Ik voelde mij GELUKKIG! Ik besefte me dat ik dat gevoel al wat eerder had gehad, maar ik wilde hier niet aan geloven. Eigenlijk vond ik ook dat ik me niet gelukkig mocht voelen. Onbewust ga je dan die gevoelens blokkeren. En nu heb ik het gevoel toegelaten. Dus op zaterdagochtend, wanneer Jan en Alleman ligt uit te slapen, ben ik stiekem naar beneden gegaan om jullie dit mee te delen. Eigenlijk deel ik dit mezelf mee, maar van dit heugelijke feit maak ik jullie deelgenoot.

Het is me duidelijk dat ik dit gevoel krijg toegezonden. Het is alsof een stem in mij zegt; ‘toe maar, grijp je geluk, je mag gelukkig zijn, je mag je in de wolken voelen. Je moet gaan genieten. Ga niet zitten pruilen’. Daarom zit ik hier met een glimlach, maar ook met tranen in  mijn ogen, omdat het mag. Janneke maakt de weg voor me vrij om verder te gaan en te bouwen aan een gelukkig leven. Het MAG! Of nog duidelijker: Je MOET er nu voor gaan. Het is je tijd!! Koester die momenten. Ze zijn voor jou!

Ik ga het niet euforisch van de daken schreeuwen, maar ik ga lekker stiekem genieten van die gelukzalige momenten die zich nu regelmatig aandienen.

De afgelopen weken zijn ook heel mooi geweest. Er zijn ook verschrikkelijk veel juweeltjes op mijn pad gestrooid. Ik hoefde ze alleen maar op te rapen, of er alleen maar naar te kijken om mij te doen stralen van blijdschap. Mijn vakantie, mijn kinderen, de nieuwe klas vol met nieuwe koppies die je verwachtingsvol en soms angstig aankijken. ‘Wat gaat ie doen’? Dan krijg je op je werk onverwachts een compliment. En zelfs al ben je 56… nou dat smaakt nog steeds naar meer. Dan denk je… ‘ik kan het nog’ ‘ik heb er nog steeds zin in’. Dan merk je dat je nog niet bent vergeten door je oude klas. Met die kids loop je ook te kletsen en te klieren. Allemaal bloemen op mijn pad, beschenen door een heerlijke zomerzon. Geweldig toch?! En dan krijg je ook nog even letterlijk een bos rozen in je handen gedrukt… en zie het plaatje is helemaal compleet. Joepie!!

Een jaar

Wat is een jaar

Een jaar zonder jou

Een jaar zonder mama

Een jaar zonder Janneke

12 maanden

Wat zijn 12 maanden

Maanden vol herinneringen

Maanden vol gemis

Maanden vol verdriet

52 weken

Wat zijn 52 weken

Weken met eenzaamheid

Weken met een leeg gevoel

Weken met gedachten

365 dagen

Wat zijn 365 dagen

Elke dag het persen van 3 sinaasappels

Elke dag het eten op 1 bord

Elke dag de som van twee min een

7 augustus

Een gewone datum

Niet voor Marlies en Linda

Niet voor Patrick en Maarten

Niet voor Wim en Margreeth

Niet voor Niels en Anne

Niet voor Eline

Niet voor mij

Niet voor vele anderen

Die datum zegt ons heel even

Er kwam een einde aan jouw leven

Geen maand, of week geen dagje minder

Maar in elke minuut of elke seconde

Denken wij aan jou als de witte vlinder

En streel je keer op keer die open wonde

Zo zullen we je nooit vergeten

En verlicht je ons van die vreselijke pijn

Fluisterend wil je ons dan laten weten

Ik zal altijd met je zijn.

En dan hebben we vakantie…

De eerste zomervakantie zonder mijn maatje. Ik heb er regelmatig over nagedacht hoe ik door die weken moet komen. Hoe vul ik die 6 weken???

Gelukkig gaan we met een hele kluit 2 weken naar La France. Naar de camping waar we de afgelopen 20 jaar zo vaak zijn gekomen. Wat liggen daar veel herinneringen. Heel veel. Daar hebben we veel meegemaakt. Wat hebben we daar gelachen! Wat hebben we ons daar uitgesloofd. Animatie; diverse immens grote barbecues georganiseerd; in de keuken van de camping vele maaltijden bereid; vuilnis opgehaald; gelachen om de vreemdste campinggasten, die altijd wel wat hadden; diverse lustrums gevierd en georganiseerd. Die vakanties vergeet ik nooit. Ik ben dan ook heel gelukkig dat we daar zullen zijn als het precies een jaar is…. Een betere plaats kan ik me niet wensen! Terwijl is dit typ, zie ik rechts van mij op de doorlopende dia-show op mijn scherm Janneke wegrijden. Moet zo zijn…

Het klinkt raar, maar ik verheug me op de 7^de augustus daar. Misschien kan ik daar elementen van het afgelopen jaar achterlaten, zodat ik met nieuwe moed en energie me kan storten op een volgend jaar. Ik weet zeker dat ze meegaat naar La France en bij ons zal zijn. Om 7.20 uur zal ik dan in gedachten terugkeren naar 2010. Wanneer je dit leest, mag je die dag en dat tijdstip noteren in je agenda.. Het zou fijn zijn wanneer je met me op dat moment samen wilt zijn. Iedereen, die ik om me heen wil hebben, zal die dag daar zijn. Mijn kinderen en hun vrienden, Margreeth, Wim en de kids, Eline, maar ook onze vrienden, die ons in 1971 samenbrachten. Het kan niet beter; dit moest zo zijn. Dit gebeuren stemt me gerust. Het geeft me een gevoel dat ik niet alleen door moet, maar SAMEN. Hoe vaak heb ik me niet alleen gevoeld het afgelopen jaar! O, ik zal nog wel wat mindere tijden beleven, maar eindelijk heb ik weer wat moed kunnen vinden om mezelf op te pakken en een toekomst te ontdekken. Het is fijn dat ik merk dat nog steeds mensen aan je denken en je het gevoel geven dat je toch niet alleen bent én dat je belangrijk bent.

De andere 4 overgebleven weken zijn met gemak te vullen. Ik heb maar eens een lijstje gemaakt en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik tijd tekort kom! Zo ben ik bezig met een nieuw radioprogramma en ook wil ik graag mijn verhaal kwijt. Schrijven! Ook het VVV heeft me benaderd om 1 of meerdere kuierroutes te controleren. Wandelen is het luchten van de ziel. Ook dat zal, behalve het doel, genezend werken.

Een jaar om. Als ik door mijn blogs blader merk ik dat ik veel heb geschreven. Geen idee, of dit ook het komende jaar gaat lukken. Ik zie wel. Misschien zet het zich voort, misschien wordt het anders. Het komt wel of het komt niet. Dat heb ik ook al gemerkt aan mijn gedichtenstroom. Die productie is ook wel verminderd. Zo af en toe vliegt er weer een op papier, maar minder snel dan voorheen. Dit heeft ook te maken met andere bezigheden en ik geloof dat dit een goede zaak is.

Apart… nu komt een van de laatste foto’s van Janneke in beeld en daarna de kleine mereltjes die vorig jaar waren geboren in een krans bij de voordeur die ze zelf had gemaakt….

Afscheid en geboorte. Mooi, nietwaar! Laten we het daar dan maar ophouden…

Het is mij de afgelopen tijd al DRIE keer duidelijk gemaakt. Je moet ZELF je weg kiezen. Je moet het ZELF oplossen. OK, je mag hulp verwachten, maar je zult het ZELF moeten doen. Welke weg wil je kiezen?

Dat klinkt makkelijk, maar ik vind het moeilijk. Om het duidelijk te maken…

Ik keek laatst weer eens naar de eigenschappen van mijn sterrenbeeld en werd weer geconfronteerd met mijn ik. De grootste angst van mij is de eenzaamheid. En dat is helemaal waar. Dan zul je zeggen…. Je bent toch niet eenzaam? Je hebt genoeg mensen om je heen. Ja, dat is waar, maar waarom voel je toch die eenzaamheid? Het gevoel dat iedereen om je heen fladdert en dat er geen of weinig communicatie is? Een groot deel van de dag moet je je alleen redden en daar vind ik dus geen donder aan! Accepteren, hoor ik je denken. O ja, ook weer zo’n woord, waar ik (nog) weinig mee kan.

Verder uitleggen.

Je staat voor een splitsing van wegen. De ene weg brengt je door een wirwar van obstakels naar acceptatie, naar een nieuwe manier van leven. Ok, je bent alleen, so what? Het komt vast wel goed en onderweg bewapen je jezelf tegen alle valkuilen. Je pakt jezelf op, geef je jezelf die bekende trap onder je kont en je gaat door. Die weg kost je veel energie, maar het levert je wel wat op! De andere weg is de weg naar beneden. Je laat je gemakkelijk afglijden en je denkt: Bekijk het maar;  ik heb het allemaal wel gezien. Ik ben er helemaal klaar mee. Je vechtlust is verdwenen; het voelt als een verloren strijd. Net als die wielrenner die beseft dat een goede plaats in het klassement niet haalbaar meer is.

Waar zit ik? Dat vraag ik mezelf dus wel zestig keer per dag af. Uitleggen? Ik heb dus het gevoel dat ik tussen die wegen heen en weer banjer. De ene keer op de lastige weg en als het me te zwaar wordt pak ik weer een zijweg naar de andere gemakkelijke weg. Het gevolg is, dat ik op de goede momenten weer terug zwalk naar de lastige weg. Worstel mezelf weer terug en daar gaat ie weer….

Daar word je dus doodmoe van! Switchen van de ene naar de andere weg. Ik moet dus op die ene weg blijven en dat gaat verrekte moeilijk! Aangezien de weg lastig is, en je daar alle energie in moet stoppen om erop te blijven ben je zeer vatbaar voor meer tegenslag. Je kunt er niets meer bij hebben. Je hebt al genoeg aan jezelf en andere tegenslagen maken het zeer aanlokkelijk om weer af te glijden.

Praktisch: wat doe IK dan om op die weg te blijven? Je gaat weer wat DOEN! Zo ben ik weer met de radio begonnen. Ben zaterdag 16 juli nu officieel medewerker geworden van Reggestreek Radio. Ik heb maanden gewacht voordat ik mijn handtekening durfde te zetten. Tot zaterdag was ik vrijwillig aanwezig als medewerker van het programma Krenten uit de Pap, maar nu is het officieel. Met als vooruitzicht een eigen programma. Ja, ook daar werkt men mee om mij een mooi plaatsje te geven. Fijn!

Waar loop ik tegenaan? O, ik snap het wel! De wereld gaat door en niet alles draait om mij. Een jaar lang draaide de wereld alleen om mij (ons) en kreeg je de volledige aandacht. Natuurlijk! Dat kan niet zo blijven. Dat is ook wel duidelijk. En ondanks mijn begrip, kan ik hier slecht mee overweg. Nee, je moet het niet zielig vinden. Dat is ook weer het grote gevaar. Nee, ik constateer mijn gevoelens en begrijp deze ook wel. Soms kan ik mezelf dan wel weer rechtop zetten. Soms niet…

Het afgelopen half jaar ben ik vreselijk veel geholpen en werd ik veel uit de wind gezet. Nu moet ik ZELF de zeilen zo zetten dat ik optimaal gebruik maak van die wind. Dat wil ik ook wel, maar soms heb je een fokkenmaat nodig om de goede koers te vinden. Gelukkig heb ik die ook!

Dus.. Ik denk dat ik maar ga varen en niet meer lopen. Door zelf de regie te voeren en met mijn fokkenmaat ga ik verder. Nu over het water. En als het even niet lukt… dan maar even dobberen op de golven. De wind steekt vanzelf weer op. ‘Klaaaaar om te wenden…. Reee.. en zo gaan we overstag’!

Als ik goed heb geluisterd is dit alweer de 98^ste Tour. Begonnen begin vorige eeuw en in de oorlog was er geen tour. Dus dat zou wel eens kunnen kloppen.

Elk jaar begeven zo’n kleine 200 renners aan een avontuur waar niemand weet waar die zal eindigen. Iedereen wil natuurlijk wel aankomen op de Champs Elysees in Parijs, maar je weet van te voren dat een groot aantal die eindstreep niet zullen halen. Met dat vooruitzicht gaat men dus van start. Rijden, de dood of de gladiolen! Rijden.. over geasfalteerde wegen, maar ook over hobbelige landwegen. Brede, maar ook door nauwe straatjes, waar de kans op valpartijen groot is. Steile berghellingen die worden gevolgd door gevaarlijke afdalingen, waar hoge snelheden worden bereikt, terwijl men ook nog hard in de remmen moet knijpen om niet uit de bocht te vliegen. De renners zoeken hun grenzen op en gaan er zelfs overheen. Velen blijken tot grote daden in staat, waarvan ze nooit hadden gedacht dat dit tot hun mogelijkheden behoorde. Van al die 200 renners is er maar één die zich uiteindelijk mag uitroepen tot de beste…En al die andere coureurs dan? Hebben die dan gefaald????

De oplettende kijker weet dat dit geenszins het geval is. Elke ploeg heeft een kopman en de andere ploeggenoten zijn knecht en proberen het voor hun kopman zo aangenaam mogelijk te maken. Ze zetten hem ‘uit de wind’ en brengen hem op verschillende manieren in stelling. Een andere taak is de ravitaillering. Het verdelen van eten en drinken dus.  Zo werken zij zich uit de naad om het resultaat zo hoog mogelijk te laten uitvallen. In ruil daarvoor mogen zij soms strijden voor de dagprijs en ook zijn er nog een rode, groene, witte en een bolletjestrui te verdelen. Het functioneren van een ploeg is dus essentieel. Waarom dit hele verhaal? Ons eigen leven ziet er eigenlijk ook zo uit. Le Tour de la vie! De ronde van het Leven. Ook wij zullen niet allemaal die eindstreep halen, zoals we zouden willen. Velen van ons zullen zich dienstbaar ‘moeten’ maken om zo te zorgen voor een geslaagde tour. De meesten van ons zullen genoegen moeten nemen met een andere taak. Deze is niet minder, maar je hebt een opdracht, waar je je hele ziel en zaligheid in mag leggen. Dienstbaar zijn is zeker geen tekortkoming, maar een talent! Dat je hierdoor eerder zal moeten afstappen is geen verlies, maar daar ligt jouw persoonlijke eindstreep. Het is, net als bij de knechten in de Tour, jouw opdracht om deze taak zo goed mogelijk te vervullen. Andere zullen jou dankbaar daarvoor zijn, Mission accomplished.

Dat zal voor iedereen niet gemakkelijk zijn om dit te onderkennen. Velen willen ook die eindstreep halen, soms tegen wil en dank. Hierdoor zou je een ander in de wielen kunnen rijden, om maar weer eens een uitdrukking uit de wielersport te gebruiken. Het zou prachtig zijn om allemaal, liefst tegelijk, als eerste te eindigen, maar dat is geen realistisch doel. Wanneer we allemaal stinkend ons best doen, met zorg en gevoel, zullen we uiteindelijk ‘berregie op – berregie’ af, de hoogste prijs scoren: Onze persoonlijke Gele Trui!

Nu ik zelf veel zaken moet opknappen, kom ik tot de ontdekking dat er veel kennis bij mij ontbreekt. Zo ook met de rozenboog.

Een tijdje geleden werd mij duidelijk gemaakt dat de dode knoppen eruit moesten. Niet zomaar huppakee knip, knip, nee je moet de dode knoppen op een speciale plaats verwijderen. Gelukkig werd dit even feilloos gedemonstreerd. Goed, ik snap het. Nou nog DOEN! Dat heb ik nu gedaan en weer wat geleerd. Dat verwijderen is belangrijk, want anders krijg je geen nieuwe rozen meer. En ja, je hebt die rozenboog niet voor alleen het groen. Op die manier zie je de boog weer opbloeien en dat geeft een mooi gezicht. Zo zorg je voor nieuwe knoppen. Nieuwe levens die zomaar uit het niets lijken te komen. Als je daar bij nadenkt is het toch wel fijn dat je daar met je lekenverstand aan bijdraagt.

Ook in ons leven dragen we bij, ieder op zijn of haar manier, aan het leven. Iedereen draagt zijn steentje bij; grote en kleine. Ik heb regelmatig van die momenten dat ik echt niet weet wat mijn rol nog is. Waar draag ik aan bij? Hoe maak ik me nuttig? Ik loop alleen maar in de weg. Kan (of is het Wil?) mezelf niet redden en krijg dan meestal de hulp die ik kan nodig heb (of denk nodig te hebben). Nee, ik ga niet denken, dat ik het nu wel alleen kan. Dat is ook niet realistisch. Gelukkig word ik weer uit de shit getrokken en weer op mijn benen gezet. Maar het is fijn om te constateren dat je veel kunt leren en dat je bij machte bent om het zelf ook te doen. De vraag is echter… WIL je het wel alleen? Ja en nee. Diplomatiek antwoord, toch? Sommige dingen wil ik wel alleen, maar er zijn vaak momenten dat je het gewoon niet WILT. Je ziet er tegenop en je hikt er tegenaan. Eigenlijk wil je andere dingen doen en het resultaat is dat er dan helemaal niets gebeurt. Weer een verloren moment.

Ach, die rozenboog kan ik  nu wel onderhouden, maar mezelf?? Gaat dat ooit lukken? Natuurlijk wel, hoor ik je denken. Wil ik dat wel? Nee, zeg ik weer. Ik wil het niet. Ik wil niet alleen overal voor zorgen. Hoef je ook niet, je mag best een beroep op me doen.. Ik wil je wel coachen. Ja! Dat is het dus. Een coach die je helpt om door dat eenzame wereldje de weg te wijzen. Die je leert hoe je en waar je moet knippen om te zorgen dat er weer leven ontstaat in die wirwar van bloemen, blaadjes en ook doornen. Die je energie geeft om de snoeischaar te pakken en die je hand leidt naar het juiste punt. Iemand die je vertelt dat je in je momenten van machteloosheid en eenzaamheid niet nutteloos bent en dat je iets betekent voor je omgeving. Op die manier zal ik ook eens weer bloeien.

Hij, of is het een zij, staat er al heel lang. Voor mijn huis. Vandaag zat ik er bijna tegenaan met de auto. Wilde draaien, maar ik kijk in mijn spiegel en zag dat het nog net kon. Ging allemaal goed en de lantaarnpaal, want daar heb ik het over, staat er nog steeds rustig te staan. Eigenlijk stond ie me dus een beetje in de weg, maar tja, dan moet je maar uitkijken.

Elke avond gaat ie ook aan en zorgt voor de verlichting in de straat. Hij en zijn maatjes doen dat trouw de hele nacht, totdat er weer een nieuwe dag aanbreekt en dan neemt het daglicht zijn taak weer over. Zo blijft er voldoende licht om te zorgen dat we niet in een inktzwarte duisternis de weg behoeven te zoeken. Tevens zorgt hij voor de nodige gevoel van veiligheid. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren in de duisternis.

Als ik ’s avonds naar bed ga en de lichten binnen zijn gedoofd, geeft diezelfde paal nog net genoeg licht om mij veilig de trap op te laten gaan. Boven volgt dan steevast het vaste ritueel; pyjama aan, tandenpoetsen. Ach je kent het wel. Als ik dan eindelijk het bed wil induiken, of er al in lig, zie ik nog steeds dat straaltje licht en twijfel ik of ik alle lampen wel uit heb gedaan. Het gebeurt dan wel eens dat ik toch stiekem even ga controleren. Dan is het meestal weer die lantaarnpaal die mij op het verkeerde been heeft gezet.

Toch doet hij zijn best. Hij neemt mij dan wel even in de maling, maar anderen helpt hij met het verspreiden van het nodige licht.

Zo is het ook in het leven. Velen verspreiden het nodige licht. Niet altijd wordt dat in dank afgenomen. Het komt ons niet altijd uit. We willen soms onze eigen koers varen en zijn niet altijd gediend van wijsneuzen. Maar gelukkig snappen we ook dan wel dat diegene het doet om je een weg te wijzen. Niet altijd jouw weg, maar wel om je bij te lichten. Je kunt er ook niet altijd wat mee, maar snap wel dat het uit goedbedoelde hoek komt.

Fijn dat die lantaarnpaal zijn best doet. Ik kijk naar hem en ik zal hem ook eens bedanken voor al die jaren zorg. Schijn maar lekker door en je mag me best wel eens voor de gek houden. Je bent er niet alleen voor mij, maar voor iedereen die mijn huis passeert.

O ja, het is mannelijk… Net even opgezocht…

Weer een jaartje erbij. Je leeftijd groeit elk jaar, of eigenlijk groei je per moment.
Groeien kun je op verschillende manieren. In lengte en de breedte, in gewicht, maar ook geestelijk kan er sprake zijn van groei. Zelf ben ik gestopt bij 1.80 en nu ben ik ongeveer 1.78. Dat zijn in ieder geval getallen die ik wel eens ergens heb zien opduiken op paspoorten en id kaarten. Mijn breedte is in de loop der jaren enorm toegenomen. ‘Scholden’ mijn nichtjes mij vroeger uit voor “Plank” , later werd dat heel anders. Mijn hoogst gemeten gewicht was 106 kilo. Het stoppen met roken kostte mij 10 kilo en die heb ik er nooit helemaal afgekregen met een dieetje. Na het overlijden van Janneke is mijn gewicht gaan afnemen. Door alle sores en ook een andere eetgewoonte. Ik nam ’s avonds geen blokjes kaas en worst meer en ook de pinda’s bleven staan. Al met al ben ik nu 15 tot 17 kilo kwijt. Mijn gewicht zit tussen de 89 en 91 kilo. Behalve een andere eetgewoonte, wandel, fiets en zwem ik, zodat ik ook aan beweging toekom. Gelukkig word ik soms ook ‘verplicht’ om met de fiets te komen en zo trap je er ongemerkt weer wat kilometers bij. Fijn!
Geestelijk blijf je groeien. Er zijn mensen die bewust cursussen blijven volgen en veel met de neus in de boeken zitten. Anderen staan open en ontvangen informatie van derden en komen daardoor tot een geestelijke vooruitgang. Een combinatie is natuurlijk ook heel waarschijnlijk. In deze tijd van multimedia zijn er tal van mogelijkheden om vooruit te komen. Je moet dus kunnen en willen opnemen en daarvoor moet je goed kunnen luisteren en de ander willen begrijpen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Ik ben stellig ervan overtuigd dat jouw omgeving belangrijk is om je op die hogere level te krijgen. Het kan zelfs zijn dat een deel van je geestelijk inzicht op de schop gaat en plaats maakt voor een nieuw inzicht. Zo had je het (nog) niet bekeken. Het gevolg kan zijn van een vernieuwd welbevinden, waardoor als het ware een nieuw pad voor je wordt ontvouwen; een pad dat je nog niet had ontdekt, want het lag verborgen tussen de struiken. Dit wil ook niet zeggen dat je al het geleerde moet afzweren. Nee, er is sprake van groei. Het nieuwe kan ook samengaan met het oude. Je wordt steeds wijzer. “Oude Wijze Man". Ik neem aan dat het ook voor vrouwen geldt. Vast wel, want ik ken heel wat wijze vrouwen in mijn omgeving. Die wijzen vertellen mij veel en ik kan deze meningen goed gebruiken. Zij vertellen mij hun waarheden en de waarheid is de liefde. Door te willen ontvangen kan ik liefdevol groeien, maar krijg ik ook de kans om liefdevol te geven. Er is een wisselwerking, maar daarvoor verwijs ik weer naar het vorige blog.

Geeft u wel eens aan goede doelen? O ja, aan heel veel.
Vele mensen geven aan veel goede doelen, zonder te weten waar het goede doel voor staat. Het overkomt mij ook wel, dat ik blindelings wat in een collectebus deponeer zonder te weten, waaraan ik nu weer heb bijgedragen.
Afgelopen zaterdag was het anders. Ik heb meegewerkt om geld te verzamelen tegen de ziekte van Duchenne (een spierziekte). De hele dag in een kookstudio geassisteerd als half koksmaatje van ’s morgens 11 tot ’s avonds 12. Machtig mooi!

Zo kun je dus ook je medemens helpen. Het is maar een voorbeeld.
Wat is eigenlijk een Goed Doel? Om ons heen zijn ook kleine goede doelen, die je op de een of andere manier kunt steunen. Ik mocht vrijdag zelf even het ‘goede doel’ zijn. Ik werd mee uitgenomen naar de Nacht van Almelo. Helemaal geweldig. Een hele leuke avond/nacht, die ik anders zeker niet had meegemaakt. Ik wil daarmee zeggen dat er veel mogelijkheden zijn om ons heen. We moeten ze alleen willen zien. Het mooie van dat alles is, dat zowel gever als ontvanger genieten. De gever merkt dat het goed wordt ontvangen en de ontvanger krijgt een behaaglijk gevoel en laat dat weer aan de gever merken. Het is dus een wisselwerking en dat maakt het juist zo geweldig!
In de afgelopen jaren was ik veel meer de gever dan de ontvanger. Dat vond ik prachtig om te doen. Nu zit ik meer aan de kant van de ontvanger en wat blijkt? Ontvangen is niet gemakkelijk! Ik vind het fijn wanneer men aan mij denkt en mij helpt, maar het is niet eenvoudig om ervoor open te staan. Velen wuiven de aangeboden hulp met een lachje weg; omdat ze moeite hebben met het ontvangen.
Ik wil ook graag blijven geven. Aan iedereen die mij dierbaar is en aan doelen die ik kan en wil ondersteunen. Voor velen zou ik graag iets willen betekenen, zou ik iets aan willen doorgeven. Dat is niet gemakkelijk, want je wordt snel verkeerd begrepen. Het is dus belangrijk dat jouw ontvanger goed op je frequentie zit, anders gaat alles totaal de verkeerde kant op. Communiceren is in dit geval een eerste vereiste. Meestal is er dus geen sprake van onbegrip, maar van een verkeerde afstemming.

Doordat sommige mensen een gebrek aan iets hebben, willen ze dit gebrek graag gecompenseerd zien. Het is een onontkoombare noodzaak om te kunnen blijven groeien. Misschien wel om te kunnen blijven leven.
Het is misschien daarom dat mensen met een ‘gebrek’ een voorsprong hebben. Door de ervaring van deze tekortkoming worden zij onmiddellijk geconfronteerd met hun omgeving. Hierdoor bekijken zij de wereld geheel anders dan een ‘normaal’ iemand.

Het is de tijd van kampioenen. Ajax, Twente, Champions League, maar ook lokaal valt menig team in de prijzen. Ze ontstaan overal. Er vinden tal van huldigingen plaats en worden de spelers en hun begeleiders in het zonnetje gezet. Natuurlijk is het prachtig, al die waardering.

 Zonder afbreuk te willen doen aan deze ‘sterren’ denk ik ook aan andere kampioenen. Mensen als jij en ik die ook hindernissen overwinnen, of die strijdend ten onder (dreigen) te gaan. Mensen met veelal wel de nodige aandacht , maar die wellicht niet in het zonnetje worden gezet.

Het zijn mensen die een ongelijke strijd strijden. Een gevecht dat op voorhand verloren is. Het is een strijd die geen winnaar zal opleveren. Een wedstrijd met een paar toeschouwers,  geen applaus en weinig aanmoedigingen. Tot slot speel je de finale. Het is je laatste wedstrijd. Je blijft volharden tot het moment doorspelen onverantwoord is. Je wordt van het veld gehaald; je wordt gewisseld. Jouw taak zit erop.

Petje af voor de trainers van kampioenen. Maar ik buig nog dieper  voor al die hulpverleners, zoals verzorgers, artsen en verpleegkundigen die onvermoeibaar blijven vechten voor het welzijn van een patiënt. Zij proberen het kleine restje leven nog draaglijk te maken.

Ik zit nu in de auto op weg naar een begrafenis van zo’n  kampioen. Ik ga mee naar zijn laatste rustplaats en ik zwaai hem uit, net zoals hij 12 augustus Janneke heeft uitgezwaaid. Toen wist hij het al. Ik zal binnenkort haar volgen. Dat wetende! En toch de strijd blijven aangaan. Dan ben je een echte KAMPIOEN!

Er zijn zoveel vragen waarop we geen antwoord kunnen geven. Waarom dit, waarom dat… Het enige antwoord dat dan past is ‘omdat’ .

Ik heb dagelijks van die vragen en soms drijven ze me tot ware paniek. Waarom moest dit gebeuren; waarom ben ik beland in een situatie waarin ik me nu bevind. Wat is de reden van dit alles. Waarom moet ik deze weg bewandelen?

Vragen, vragen en nog eens vragen. Antwoorden krijg ik niet. Of misschien moet ik zeggen; ik krijg ze NOG niet. Waarom ben ik in deze situatie terecht gekomen?  Omdat ik hierin ben terecht gekomen. Er zijn vaak of meestal geen pasklare antwoorden op die 60.000 vragen in mijn (onze) hoofd. Die vragen zijn er en het beste is om de antwoorden niet te zoeken. Wij willen graag op al onze vragen en problemen pasklare oplossingen en problemen. We vergeten daarbij dat we ook kunnen genieten van de situaties die we krijgen aangeboden. Wij mensen zijn voortreffelijk om steeds weer nieuwe puzzels te bedenken en vergeten de mooie momenten te plukken. Je kent de uitspraak wel: Carpe Diem.

Ik wil nu niet alle problemen onder de mat vegen en er maar op los leven. Nee, dat zou doorslaan betekenen naar de andere zijde. Dan word je naïef. We moeten onze problemen serieus nemen, maar soms kan wat uitstel opluchting betekenen en zorgt voor een frisse, hernieuwde  kijk op de zaak.

Wat klinkt dat allemaal simpel. En wellicht is dat ook wel zo. We zijn ook vaak kampioen om in de stress te springen en dan maar de negatieve hoek te zoeken. Ik zie het niet meer zitten en het komt nooit weer goed. Dat is vaak de makkelijke weg; we zitten in zak en as. Natuurlijk kunnen we beter de schouders eronder zetten en zeggen: HET KOMT WEL GOED! De tijd zal mij de weg wijzen. Er is altijd licht aan de horizon; ook al zijn de tijden nog zo donker.

Hoor mij nou praten…. Hoe vaak koos ik voor de duistere zijde en hoe vaak ben ik daar weer uitgetrokken. Gelukkig zijn er mensen die dat zien en je weer naar het licht brengen, totdat je stabiel genoeg bent om zelf de knop om te zetten. Wanneer zij er niet zijn, zul je zelf moeten zoeken naar die schakelaar en ga je op de tast, knal je met je kop tegen obstakels, maar op handen en voeten vind je dan eindelijk een lichtgevend pitje dat dan eindelijk brengt waar je zo naar verlangt…. ER ZIJ LICHT!  En zie…. ER IS LICHT!  EN HET IS GOED!  Wie zei dat ook weer????

Dodenherdenking. Elk jaar gedenken wij de oorlogsslachtoffers op deze dag door 2 minuten tijd op te offeren voor hen die zijn gevallen in de 2^de Wereldoorlog en de oorlogen erna.

Een zinvolle gebeurtenis. Al wordt deze mening niet door iedereen gedeeld.

Door stil te staan geven wij ons de tijd om te denken aan deze gevallenen en kunnen we ook denken aan hun nabestaanden.

Stil staan en terugdenken lijkt nutteloos, aangezien we veelal horen dat we vooruit moeten kijken en achterom kijken ons niet verder helpt. Hoe zou het zijn wanneer we niet meer terug mogen denken aan hen die ons hebben verlaten. Hoe anders zou het zijn wanneer we niet meer zouden kunnen gedenken? Niet alleen oorlogslachtoffers, maar ook mensen om ons heen, die ons hebben verlaten hebben bijgedragen aan ons ZIJN.

Hebben de oorlogsslachtoffers bijgedragen aan onze vrijheid; ook onze eigen dierbaren hebben bijgedragen. Namelijk aan de totstandkoming van de mens die jij bent.

Ook jij hebt bijgedragen dat ik ben geworden zoals ik ben

5 mei.

Bevrijdingsdag. Elk jaar mogen we dit feest vieren en blij zijn dat we in een land leven waar vrijheid heerst. Hoe anders kan het zijn!

Bevrijding – Vrijheid. Zijn we werkelijk vrij? Iedereen mag zich vrij voelen, en heeft rechten om zich vrij te voelen. Maar kan iedereen zich vrij voelen? Je hebt te maken met regelgeving en verder heb je ook nog te maken met normen en waarden, waarmee je ook rekening moet houden. Of moeten…. Het is wellicht handig om dit te doen. Dan heb je ook nog eens de vrijheid in je hoofd. Voel je vrij? Voel je je verlost? Het gevoel dat er een druk op je wordt gelegd is toch zeker geen vorm van volmaakte vrijheid. Wat een bevrijding wanneer je weer een probleem hebt opgelost en je voldaan ’s avonds je ogen kunt sluiten.

Heb je er wel eens over nagedacht dat er mensen zijn die liever NIET vrij zijn? Die moeite hebben om een dag te vullen? Mensen die liever geleefd willen worden en die bij elke vrije dag denken… Hoe kom ik weer door deze dag? Deze mensen zijn blij dat ze bevrijd zijn van die vrije dagen en weer aan de bak moeten. Zo dubbel kan het gevoel van vrijheid zijn.

Vrijheid is het gevoel van een onbelemmerd uitzicht

Rommelmarkt. Al je oude prut verkopen. Wie weet levert het nog wat op.

Ook ik ben aan het verzamelen gegaan. Wat doe je weg, en wat wil je houden. Daar sta je dan te midden van die zogenaamde rommel. Mag je dat wel wegdoen. Janneke had het wel willen houden. Maar voor mij is het ondoenlijk om zo het huis op orde te houden. Je vraagt de mening van anderen. En zo kom je dan tot een definitieve schifting. Wat willen de kinderen hebben, en wat verkoop je en wat geef je weg.

Ik ben dolgelukkig dat veel van de spullen van Janneke op een warme plaats zijn terecht gekomen. Daar zie ik het nog vaak genoeg. Daar wordt er voor gezorgd en daar wordt het goed gebruikt. Sterker nog..zo heb ik er nog plezier van. Op deze manier hoef ik geen afscheid te nemen van deze ‘rommel’. Het is helemaal geen rommel, het zijn artikelen die op deze manier een nieuw bestaan krijgen toegewezen. Ze krijgen een nieuwe kans, een tweede leven. Die spulletjes gaan weer mooie tijden tegemoet. Weliswaar in de handen van anderen, maar toch, ze zijn niet afgeschreven.

Wij mensen krijgen geen tweede kans? Wanneer het onze tijd is, gaan we en er is dan niemand die ons even gauw een tweede leven in kan blazen. Er is ook geen rommelmarkt waar we even de tijd krijgen of er niet iemand is die het nog een tijdje met ons wil gaan proberen. De een overlijdt en de ander blijft achter. En…. Geen van beiden is tevreden. Er is alleen maar droefenis en verlangen naar de oude situatie. Het klinkt alsof wij, mensen, dan gedumpt worden bij het afval. Dat lijkt wél zo. Dat voelt wél zo. Het is…NIET zo!

Zo gaat het dus met mij. Het ene moment voel je rijp voor de vuilnisbak en zou je er graag onmiddellijk in willen gaan zitten. Je zou jezelf willen begraven of je gaat in hongerstaking. Dat lukt écht! Ik sta versteld tot welke daden je kunt komen. Dan zijn er momenten dat iemand je weer een perspectief aanreikt. Andere gevoelens worden opnieuw in je wakker geschud en ja daar is ie…. Je krijgt een tweede kans. Je krijgt een derde kans, een vierde, een vijfde, een zesde, want ik ervaar dat er mensen om je heen zijn, die je NOOIT zullen laten vallen en die zullen je ook steeds weer kopen als je op dat kleedje ligt op een rommelmarkt.

 Mocht je ooit op een rommelmarkt lopen… Kijk dan eens of je iets ziet liggen of staan, waarvan jij het gevoel hebt……dit verdient een kans. Het kan een nietszeggend voorwerp zijn. Misschien heb je er ook niets aan… maar JIJ moet het gevoel hebben..dit ding ga ik perspectief geven. Fijne dagen allemaal!

Behalve vanbinnen heb ik me nu ook aan de buitenkant vernieuwd. Een dagje shoppen heeft heel wat opgeleverd. Nu maar hopen dat ik het juiste hempie bij de juiste broek aan trek.

Dit weekend is de moeder van Janneke (zeg maar oma) over de vloer. Reuze gezellig en we kletsen heel wat af.

Een jaar geleden had Janneke al weer een tweede chemokuur achter de rug. Thuis is een relaxstoel geregeld, zodat een bed misschien niet nodig is. Iedereen rent, iedereen helpt, iedereen is standbye en iedereen regelt. Wij doen niets. We kijken, we genieten van alle hulp die we in de schoot krijgen toegeworpen. We bemerken dat we zelfs het bezoek moeten stroomlijnen. Natuurlijk willen velen een blijk geven van gemeende belangstelling. Dat is verschrikkelijk belangrijk en we smullen van al die heerlijke aandacht!  Stilletjes hopen we, dat dit nog lang mag voortduren.

 Ik liep deze week opnieuw met mijn hoofd in de wolken. Voelde me prima. Niemand die mij in een mineur stemming kon krijgen. Liep met kinderen op mijn rug door school en alles was prima en alles was fijn. Je kunt je dan niet voorstellen dat je een week of wat geleden de boel in scherven wilde gooien en je hoofd in de zitting van een stoel begroef.

Zo kan het dus gaan. Erop en eronder. Ups and Downs. Je weet het. Ze willen je op eigen benen laten staan, maar dezelfde benen zijn zo verzuurd dat dit nog niet mogelijk is. Je moet het wel leren, maar ik voldoe nog niet aan de kwaliteitseisen. Het gevolg is dat je een enorme hoeveelheid zorg krijgt toegeworpen, die ik dan weer gretig ontvang, want o,o ik heb dit zo verschrikkelijk nodig.

De afgelopen weel heb ik heerlijk kunnen genieten van Roger Waters in het Gelredome. Wat mooi, wat mooi. Ga dat zien. Hij komt nog in Dusseldorf. Donderdag ben ik naar de tandarts gestuurd om mij te verlossen van die ellendige kies. De helft kwam er rap uit, maar de rest moest eruit worden gezaagd. Klinkt eng, maar je voelt er niets van. Heerlijk, geen pijn meer.

Misschien dat ik zonder de fysieke pijn meer in staat ben dan weleer. Daar hebben we allemaal wat aan. Kunnen we weer even op adem komen.

Vrijdag hebben we in Nijverdal gegeten bij de Orangerie met een deel van de Pink Ribbon kransenclub. Heel gezellig en een fijn weerzien. Zaterdag naar de opening van het VVV seizoen geweest met Linda in Markelo. Ook dat was heel knus en ook een weer wat bekenden ontmoet. Morgen, zondag sluiten we de week af, of we starten een nieuwe week met een bezoekje aan de Apenheul. Margreeth, Wim, Niels en Anne zullen me dan uitleggen wat de overeenkomsten zijn van mij en de apenfamilie.

Dinsdag 13 april 2010 – We gaan weer naar de VU voor een kuur. Ik schrijf WE, want je ondergaat het allebei. Het is die tijd dat ik begon te ervaren dat de wereld langs je heen denderde en je je ging afvragen, waarom iedereen toch zo loopt te hollen en je begrijpt helemaal niet waarom de mensen zich zo druk maken over (in jouw ogen) nietszeggende onderwerpen. De wereld is een TV en je kijkt er naar. Af en toe heb ik hem wel eens geprobeerd uit te zetten. In de wereld van het VU ziekenhuis met de liefste verpleegkundigen die er bestaan is de wereld ondanks de ellende een gezellige boel. Er wordt heel wat gelachen, al blijven we de ernst van de ziekte onderkennen. Je raakt er thuis en het rare is dat je er ook thuis gaat voelen. Je weet de weg, je kent het draaiboek.

We kuren die dag en we eten bij Kees en Wil. Zo omzeilen we de spits en we kunnen er ook slapen als we dat wensen. We hebben zelfs de sleutel en zo kunnen we altijd even op adem komen in Wormer. Thuis wacht ons weer bezoek en op zaterdag de 17^de ga ik nog even naar Rijssen om een show te bewonderen van Cesar Zuiderwijk, hetgeen erg tegenviel. Zondag de 18^de krijgt Janneke nog een schoonheidsbehandeling van Yvonne, de zus van Maarten. Toen wisten we nog niet dat dit haar laatste zou zijn….

Na weken van pijn en verdriet; bij mij gaan die twee meestal hand in hand, ben ik nu terug. In die weken kroop ik meer dan dat ik liep. Panische momenten heb ik gekend. Bijna had ik diverse voorwerpen door de kamer gesmeten.’Had het maar gedaan’ , hoor ik je denken. Ja, het zou wellicht hebben geholpen. Er waren ogenblikken dat ik werkelijk er geen gat meer in zag. Ik had wel door een ruit willen springen. Dan heb je een gat (hihi). In die duistere momenten begreep dat mensen tot ‘gekke’ dingen in staat zijn. Nee, zover ben ik niet geweest, maar begrijpen kán ik het wel. Gelukkig ben ik weer uit die put getrokken. Het heeft heel veel energie gekost, maar ik ben dankbaar, dat ik voor de zoveelste keer bij mijn nekvel ben gegrepen en weer op mijn pootjes ben gezet. ‘Je gaat weer beginnen en je gaat er weer tegenaan en als je weer omflikkert zet ik je wel weer overeind….’ Ik heb het gevoel dat ik weer leef! Ik begrijp niet dat je zo snel je anders kunt gaan voelen. Ik wil het ook niet begrijpen. Ik ervaar het en ik geniet. Nu niet gaan hollen en de hele wereld gaan verkondigen hoe gelukkig en blij ik ben… Ik doe het in dit blogje, zodat jullie het kunnen lezen. Ik moet zuinig zijn met de verkregen energie, want de prijzen lopen aardig op……

Het was een fijne week. Heerlijk, liep met mijn hoofd in de wolken. Mag ook wel, want ik heb heel wat koppijn achter de rug. Kleine stapjes, maar zo kom je ook vooruit.

Het is zondag 3 april 2011.

Het begin van een nieuwe week; het einde van een week. Met de zondag heb ik het nog steeds niet helemaal duidelijk. Het is het begin van een week, maar tevens is het een rustdag en die plan je toch aan het einde van een week. Maakt het wat uit? Eigenlijk is het een vicieuze cirkel. Eind en begin. Alles gaat door. De ene pept zich op; de ander komt bij. Misschien doe je het wel beide….

Er zijn ook cirkels waar je in beklemd kan raken. In die cirkels krijg je het benauwd. Dan wordt je strot dichtgeknepen en ontstaat een panische angst. Dit overkwam mij toen ik bemerkte wat mij steeds zo van slag bracht. Het praten tegen jezelf, jezelf vragen stellen en alles zelf te moeten beantwoorden. Je bent zender en ontvanger tegelijkertijd. Toen ik dit ontdekte werd ik bang. Ik had het idee om krankzinnig te worden. Het was niet zo zeer het lege huis dat mij beangstigde, maar de communicatie met mijzelf. Ik snap nu dat mensen gek worden, wanneer ze voor langere tijd opgesloten zitten. Niet de ruimte, maar het ontbreken van gesprekspartner maakt je gek. Ik wil echter niet ten onder gaan. Hoe kan ik me beter voelen. Met name ‘beter’ , want genezen ….. dat gaat wel even duren!

Mijn medicijn is het schrijven en het publiceren als blog. Tevens maak ik gedichten en ook ben ik bezig met het schrijven van mijn (ons) verhaal. Zo schrijf ik de narigheid van me af. Niet dat ik me 24 uur klote voel…. Je hebt goede en slechte momenten…..cirkels…..

Het is woensdag 31 maart 2010. Janneke is dinsdag gelijk opgenomen in de VU te Amsterdam. Na een scan is het nu afwachten geblazen. De kids zijn overgekomen met hun vrienden. We mogen van de familiekamer gebruik maken. Dit is een van de vele gesponsorde projecten binnen het VU. Buiten de kamer staat duidelijk beschreven wie allemaal bijdragen aan deze best gezellige familiekamer. De Telegraaf en ook IKEA kan ik me herinneren. Er is een gastheer aanwezig die ons vertelde dat we overal gebruik van mogen maken. Koffie, frisdrank, koek, chocolade. Van alles is aanwezig. Voor kinderen is er speelgoed aanwezig en natuurlijk zijn er mogelijkheden om te relaxen. Spelletjes, televisie; aan alles is gedacht om toch maar je op andere gedachten te brengen. We kletsen heel wat af. Al pratende probeer je je gedachten op een ander spoor te krijgen; en het merkwaardige gebeurt: het lukt! Aan het einde van de middag worden we toch overvallen door de realiteit. Een invasie van wit…. De arts en een verpleegkundige. We zitten keurig allemaal aan tafel, alsof we een diner krijgen geserveerd. De maaltijd was echter niet te vreten… Uitzaaiingen in lever, longen en ruggenmerg. Het zit dus overal! We zijn ingesloten. Een sluipmoordenaar trekt een spoor van vernieling. Hoe komen we hieruit? Kunnen we nog wegkomen? Ergens hoor ik nog een stem: Morgen de eerste kuur. De wereld stort in….

http://www.youtube.com/watch?v=3pF2Z6SzpNY

We schrijven vrijdag 26 maart 2010.

’s Morgens vroeg moesten we rond half 9 op het ziekenhuis zijn in Almelo voor een noodzakelijke echo. De dinsdag ervoor had Janneke bloed laten prikken en de huisarts kwam er op deze manier achter dat er ‘iets’ grondig mis was met haar. De leverwaarden waren heel slecht, zodat een echo dringend noodzakelijk bleek. Toen ik het nieuws woensdagmiddag hoorde ging er geen alarmbel rinkelen bij mij. Of wilde ik er niet aan? De dag verliep, zoals alle dagen verliepen. ’s Avonds hadden we een vergadering over de schoolfeestdag en de volgende dag, donderdag had ik vrij.

Het was mooi weer. Dat weet ik nog goed. Linda kwam op visite en ik besloot eens te googelen naar die jeuk van Janneke. Daar moest toch wat aan te doen zijn. Al maanden last wie weet had het wat met die lever te maken. Nog nietsvermoedend…..

Jeuk en lever tikte ik in…… Een hele reutemeteut aan mogelijkheden ontvouwden zich voor mijn ogen. Ik hoefde niet eens te klikken om te zien wat er nou écht mis was. Uitzaaiingen! Kanker! Snel sloot ik Internet af en bleef starend achter mijn notebook met het bureaublad voor mijn neus. Had ik dat goed gezien? Dat betekende het einde! Ik kon geen stom woord uitbrengen, terwijl op de achtergrond Linda en Janneke vrolijk zaten te kakelen. Ze hadden het nog niet door. Wat moest ik doen? Zeggen? Janken? Vloeken? Schreeuwen? Ik kon niets. Ik zat vast aan mijn stoel. Ik maak me los en vlucht naar de voortuin. Waar ik apathisch neerzonk op het stenen bankje. Even later kwamen beide dames eens kijken wat er aan de hand was. Ze zagen mij en begrepen. Je hebt op Internet gekeken….. Ja dat was wel duidelijk. De dames bleven de moed erin houden. Nog niets was zeker…. Ik had in mijn achterhoofd geen goed gevoel. Dit was fout, echt fout. De huisarts had voor de komende week een echo geregeld, maar dat duurde me veel lang. Na wat heen en weer gebeld te hebben kreeg ik vrij snel voor elkaar dat we de volgende dag al op het ziekenhuis terecht konden. De secretaresse van de chirurg snapte wel dat dit niet kon wachten tot maandag.

Om de ellende te verdringen ben ik toch nog in de namiddag naar school gegaan om een plenaire vergadering mee te maken. Natuurlijk was iedereen een al oor. De volgende dag moest de echo uitsluitsel geven.

Het is vrijdag 26 maart 2010. Rond half 1 ging thuis de telefoon. De huisarts. We waren in de hel terecht gekomen.

Niemand weet waarom de dag weer nacht wordt
Niemand weet waarom de zon nog schijnt
Niemand weet waarom de kille wind nog waaien zou
Maar ik weet dat ik van je hou

http://www.youtube.com/watch?v=9KKnevuZIvA

Bijna een jaar verder

Je hebt weken, die je nooit zal vergeten. Weken die op de een of andere manier een input hebben gehad die zijn weerga niet kent. Ze maken een onwisbare afdruk, waardoor ze voor lange tijd vrij precies in je gedachten kunnen worden gereproduceerd. Zo’n week was dit dus. Mooi om die momenten te herbeleven, want het was alsof de lente al begonnen was. Nou moeten jullie niet denken dat ik flierefluitend door deze week ben heen gehuppeld. Nee hoor, dat is nou ook weer sterk overdreven. Ik wil hiermee zeggen, dat er veel steun is geweest en dat ik een heel goed gevoel heb overgehouden aan deze week. Dat is heel belangrijk. Veel gepraat en veel geluisterd. Mijn gevoelens voerden de boventoon en zorgden voor een bepaalde stemming. Deze stemmingen waren afwisselend van blij tot verdrietig. In de afgelopen week waren evenementen die ook vorig jaar speelden. Een week voordat hier de hel losbarstte. Je gaat dan terugdenken. Hoe was het toen, hoe is het nu? Dan merk je dat de situatie van vorig jaar heel anders is dan de situatie nu. Je merkt dat je niet alleen opnieuw door de shit van 2010 heen hoeft te roeien. Je ervaart dat je steun krijgt en dat je de zorg krijgt die je zo broodnodig hebt om je overeind te houden. Regelmatig denk ik wel eens: Wanneer ben ik er nou eens door? Dan hoor ik weer: Je bent te ongeduldig. Geef het tijd. Allemaal waar. Elke keer zijn er gebeurtenissen, waarbij je terugdenkt aan 2010. Waar was ik toen?

Wat gebeurde er toen? Je draait de film van vorig jaar gewoon nóg een keer. Je kunt het niet tegenhouden. Dan is het een grote troost dat je min of meer af en toe door die misère heen wordt gedragen. Dat geeft een fijn gevoel.

De afgelopen week was veelbelovend en heeft me houvast gegeven. Ik sta steviger in mijn schoenen en heb meer vertrouwen in wat er nog gaat komen. Met zo’n instelling durf ik het allemaal wel aan. Sta niet alleen in dit hele gebeuren……

Waarom beleef je alles opnieuw en opnieuw?

Waarom blijft die film op mijn netvlies staan?

Waarom moesten we dit meemaken?

Waarom ik, waarom jij, waarom wij?

Verjaardag met een dubbel gevoel

We zitten op 4 maart. Vier dagen voor mijn verjaardag. Vanaf vandaag kom ik in de zogenaamde verjaardagstemming. De eerste visites dienen zich aan. Al geruime tijd is het gevoel in mij zo dubbel. Aan de ene kant wil ik graag mijn feesie vieren. Natuurlijk, is het reuze gezellig om de iedereen over de vloer te hebben. Aan de andere kant staat die lege stoel. Ach lege stoel… Janneke was constant heen en weer aan het rennen om iedereen van een natje en een droogje te voorzien. Dat zal ik missen! We moeten echter niet de toekomst uit het oog verliezen. Ook zij zal ons het een zonnige toekomst wensen en daarom is het zaak het glas te heffen op te tijden die nog gaan komen, hoe droevig het omzien ook is. Goed, het aftellen is begonnen en we gaan ervoor. Steun is er, wat wil ik nog meer?

De afgelopen week was een week met horten en stoten. We zijn erdoor, maar vloeiend… nou nee. Niets ging echt gemakkelijk. Toch kan ik terugkijken op een waardevolle week en dat is toch een resultaat in de plus!

We staan nu aan het begin van een periode waarbij je regelmatig gaat terugkijken. Een jaar geleden was er nog geen sprake van naderend onheil. Eind deze maand (26 maart) werd ons hele leven op de kop gezet. Het is dan ook niet meer dan logisch dat je dan gaat terugdenken. Deze week heb ik ook duidelijk ervaren dat ik enorm prikkelbaar ben. Schiet snel in een emotionele reactie, waarbij dan blijkt dat je jezelf slecht of niet kan verdedigen. Ook dat zal wel weer komen. Maar voor een ongeduldig persoontje zoals ik, is dat natuurlijk weer frustrerend.

 Stukje Earring tot slot?

 HOPE
And you're all alone trying to make it better
'Cos you're all alone trying to fit the pieces
And you're all alone killing leaches
And you're all alone trying to make it better
In your heart

Hope for tomorrow hope for a new day…….

 Nou sta ik er gelukkig niet alleen voor, maar je moet vanbinnen wel een hoop alleen inrichten. Ben er druk mee bezig. Moet alleen nog het juiste meubilair vinden en daar helpt geen IKEA bij!

Op naar de feestweek!